KANSEN ZIEN EN TALENTEN BENUTTEN

Een communicatieprofessional is als een werkende moeder in tijden van crisis.

Ongetwijfeld herkenbaar voor communicatieprofessionals, die eeuwige onduidelijkheid over wat je nu precies doet. Vragen als; ‘we hebben een jarige in ons midden volgende week, verzin jij wat leuks?’ ‘We zijn nog op zoek naar een leuke spreuk voor op de muur in ons kantoor, geef jij even wat inspiratie?’ Natuurlijk, als ik tussendoor tijd vind, denk ik graag met jullie mee.

Zelden heeft een communicatieprofessional een strategische positie binnen een organisatie. In goede tijden heeft iedereen een mening over jouw werk of wordt de inhoud van jouw functie door iedereen anders ingevuld. En prima hoor al die verschillende gedachten en meningen over de inhoud van je functie. Het is alleen extra hard werken om voor je visie, je kennis en jouw ideeën draagvlak te krijgen binnen een organisatie. Maar dat is nu wel even anders.

In tijden van crisis is alles anders. Ja, zo wil ik het wel noemen, crisis. Want als we met 7 miljoen Nederlanders voor de buis zitten om de persconferentie van onze Premier Rutte te horen en het kabinet bijzondere maatregelen treft waarbij zzp’ers, werkgevers en specifieke branches financiële ondersteuning krijgen, dan vind ik dat we van een crisis spreken. De gezondheid van het oplopende aantal besmette mensen (en dus werknemers of ondernemers) daargelaten.

De maatschappij is even anders ingericht. Het onmogelijke lijkt ineens mogelijk; denk aan de vermindering van CO2 uitstoot. We hebben begrip in situaties waarin we een beetje lijken te falen; Minister Bruno Bruins die zijn functie niet meer kan uitoefenen in tijden dat we hem zo hard nodig hebben bijvoorbeeld. Middels learning by doing komen we een stapje verder. Net zoals dat mijn functie van communicatieadviseur tijdelijk, zwijgend en via een natuurlijke manier is gewijzigd naar crisiscommunicatie medewerker. Of, zoals mijn baas zegt, partner in crime in crisissituaties. Persoonlijk krijg ik wel energie van deze transformatie.

Ik vraag mij daarom af, is dit dan het moment voor de communicatieprofessional om de positie te krijgen binnen de organisatie waar al zo lang voor gevochten wordt? Want naast plaatjes en praatjes maken, kunnen we nu structureel op een impactvolle manier aan de slag gaan om in tijden van crisis alsnog successen te behalen, samen met onze collega’s. Door zowel intern als extern actief te zijn. Te sturen, te verduidelijken, iedereen te laten zien dat wij als organisatie meebewegen, maar vooral ook iedereen bij elkaar houden. De impact hiervan is meer dan ooit merkbaar. En eerlijk is eerlijk dit is echt even alle ballen hoog houden in onzekere tijden.

Ook wel een werkende moeder in tijden van het coronavirus. Want die werkt thuis, geeft les aan de kinderen, doet het huishouden, blijft fit, vindt een goede balans tussen werken, spelen, sporten en houdt alle ballen hoog. De impact van moeder en collega tegelijk zijn, is in één klap duidelijk.

Dat is dus exact wat wij ALLEMAAL in tijden van crisis doen. Dan is alles anders en wordt het onmogelijke mogelijk. Stel jezelf daarom eens de vraag: wat doe jij als werknemer of werkgever in tijden van crisis? Sta juist nu stil bij kansen die ontstaan. Omdat je vanuit nature datgene doet wat nu noodzakelijk is ontstaan er kansen. Omdat je geen crisiscommunicatie medewerker in huis hebt, dus dan maar voor de meest logische stap kiest. En die logische stap wordt vaak vanwege doorgaande drukte over het hoofd gezien.

Bij Modoc denken we graag in kansen en is ons motto nu: met vallen en opstaan doorgaan. Op deze manier zien we intern de crisis ook een stukje minder beladen dan waar het woord crisis op duidt.

Wat ik wil zeggen is, hoe vlieg jij deze situatie in tijden van het coronavirus aan? Zie jij ook kansen ontstaan? Is jouw administratieve werknemer ineens je personal assistent geworden? Kijk juist nú naar je talenten in tijden van nood en benut ze! Denk in kansen en oplossingen, want dat brengt iedereen een stukje verder. Ook de creatieve hardwerkende huismoeder.

Be safe. Take care.
Joyce